domingo, 25 de diciembre de 2011

(Ampliación) Crónica: El fin de una era

El Beti Gazte ha impuesto su clase y su ritmo para poner punto final a una era que había dominado, en estadística pero no en juego, el Viejuno F.C.

Una impecable segunda parte -con un parcial favorable de 3-0- ha dado el triunfo a los Beti Gazte, que han dado muestras de una solidez que anuncia el comienzo de un nuevo reinado.

Un comienzo dubitativo por parte del Beti no ha sido suficiente para que el Viejuno pudiera arrancar algo positivo de este encuentro, en el que el único que cumplió fue Fernando, y fue en forma de años. Sólo se salvaron Eli y Martín -que marcó sin ángulo al borde del descanso-, quienes piden paso en este equipo en el que hoy no brillaron sus figuras.

El primer tiempo lo dominó claramente el Viejunos, pero al descanso se llegó con una exigua ventaja de 3-2. En el fútbol el que perdona paga, y en este caso el Viejunos no dio la puntilla a un rival que se tambaleaba y que no se fue a la lona gracias a Jato, que detuvo como un tigre un balón en la misma raya de gol. El equipo rival reclamó gol, pero la realidad es tozuda como lo refleja la imagen.



El segundo tiempo fue para el Beti. Salieron de la caseta con la lección aprendida y Josu convirtió el primer contrataque, mientras que Xabi marcó por partida doble para certificar el 5-3 final.

El trabajo de cantera -Josu, Xabi y Aitor- garantiza un largo ciclo de éxitos para el Beti Gazte. En el Viejunos piden paso a gritos a la titularidad tanto Eli como Martín.

Iban se borra

Si algo no ha funcionado hoy en el Viejunos es la tradicional efectividad goleadora de Iban, quien no ha mojado en la cita futbolística más importante del año.

"Desde el comienzo me he dado cuenta de que hoy no era mi día, de que el balón no quería entrar. He rematado en posturas inverosímiles, pero nada. Me he centrado en trabajar para el equipo", ha declarado el ariete, quien ha negado haberse descentrado por los "falsos rumores" que sitúan su futuro deportivo en el Shalke o en Qatar.


Alineaciones:


Viejunos: Edu, Keiton, Fernando, Iban, Ana, Martín y Eli.
Beti Gazte: Jato, Juanvi, Jon, Josu, Xabi y Aitor.

avance crónica: El fin de una era

El Beti Gazte ha impuesto su clase y su ritmo para poner punto final a una era que había dominado, en estadística pero no en juego, el Viejuno F.C.

Una impecable segunda parte ha dado el triunfo a los Beti Gazte, que han dado muestras de una solidez que anuncia el comienzo de un nuevo reinado.

(habrá ampliación)

sábado, 24 de diciembre de 2011

El Memorial Ramonita centra la atención


Las empresas Reta y Kirol Jokoak han habilitado un área de apuestas dedicada al Memorial Ramonita.

Las apuestas más frecuentes son:


1. ¿Por cuánto va a ganar Beti Gazte este año?

2. ¿Quién marcará el primer gol del encuentro?

3. ¿Con qué parte del cuerpo impulsará el balón a la red el pionero goleador?

4. ¿Cuántos tantos anotará Iban?

5. ¿A qué hora y cómo llegará Keiton a comer a Lasarte?

6. ¿Cuántos lesionados habrá de larga duración?

Hay miles de premios esperando. El partido se podrá seguir por www.rojadirecta.es

Futbola belozidadea da

Gaur egungo futbolean jai daukate talde motelek. "Gazteen" taldeak (hitz egiteko modu bat da), hortaz, nekez egingo du ezer handirik. Aldapa behera jokatzen du beti. Jokalariek erraz egiten dute aurrera. Aise iritsi area ingurura, baina atzerako bidea hartu behar dutenean... Atzeraka korrika egin behar denean ezin aldapa gora behera bezain bizi joan. Beharbada, horietako asko beterano samarrak direlako. Agian, ez direlako Ramonita Memoriala jokatzeko behar beste motibatu. Akaso, Tabakoaren zorioneko legea gora-behera, gehiegi erretzen dutelako. Akaso, hori delako beraien jokatzeko modua. Zaharrunoak, berriz, gose dira. Ez dute nekea nabaritzen, eta gora eta behera, ezker-eskuin ibiltzeko gauza dira partidak irauten dituen 95 minutuetan. Futbola abiadura dela konprenitu du Iñaki Villar hautatzaileak, eta abiadura bizian jokatzeko diseinatu du taldea.

Zaharrunoen taldea, beharbada, ez da hain sendoa, baina erresistentzia sekulakoa daukate bere jokalariek. "Gazteak" askoz ere teknikoagoak dira, abilagoak, baina ito egiten dira aise. Lehen minutuetan ondo mugitzen dute baloia, gustatzen zaien bezala, eta iristen dira areara. Zaharrunoak, ordea, atzean itxaroten dute. Presioan lehen ahaleginean baloia lapurtzen ez badute, zelai erditik atzera denak, Zaldua artista ezik.

Baina lapurtzen dutenean ez dute bitan pentsatzen. Azkar pentsatu, azkar jokatu. Lehia egongo da, baina argi dago zeintzuk diren, korrespontsal honentzako, faboritoak biharko norgehiagokan.

(Igor Susaeta Berriako kirol-kazetariak biharko Ramonita Memorialaren inguruan idatzitako lerroak)

Golpe a los reventas


La Policía Nacional ha asestado un duro golpe en Amara a una organización dedicada a la reventa ilegal de entradas del Memorial Ramonita. Algunos de los tickets eran además falsos, lo que ha provocado "indignación y estupor" a partes iguales en los promotores del evento, que aseguraron "desconocer siquiera la existencia de entradas".

Los hechos han tenido lugar esta mañana en las inmediaciones del Ramonita Arena, cuando unos maderos que apuraban cada uno su café en el Aniceto han observado un tumulto que ha levantado sus sospechas.

Los agentes, de presunto paisano, han atrapado a un individuo que portaba una cantidad de dinero sin determinar, varias presuntas entradas oficiales de este evento deportivo y otras tantas presuntamente falsificadas.

Fuentes del Cuerpo Nacional de Policía, que han afirmado que "las falsificaciones son fruto de un trabajo muy profesional", han admitido que "en realidad es imposible determinar cuáles son verdaderas y cuáles falsas".

"Es que han copiado hasta la marca de agua. En concreto, Bezoya, que rima con pene", concluyeron las mismas fuentes.

viernes, 23 de diciembre de 2011

ITSASKIRRIAK

Eskerrak Iñakik maila intelektual pixka bat eman dion blog honi. Ekarpen gisa, eta Ramonita Memorial ohoretsuarekin zer ikusi zuzenik ez duen arren, duela urte batzuk argitaratu nuen ipuin labur batekin natorkizue. Ondo ibili Gabon gauean, eta igandera arte!

Itsaskirriak

–Hektorrek deitu dit. Ea aurten afarira etorriko zaren.

–Afarira? Zein afaritara?

–Ez ezazu ezjakinarena egin. Itsaskirrienera: zein izango da bestela? Urteurren afarira…

–Urtebete pasatu da jada? Gezurra dirudi…

–Ez adarrik jo. Tira, etorriko zara, bai ala ez?

–Ba ez daukat gogo berezirik, Eneko. Zer nahi duzu esatea.

Ez neukan gogo berezirik, ez. Eta, egia osoa aitortzeko, ez nuen ulertzen nolatan joan zitekeen Eneko, egin ziguten guztiaren ondoren. Baina Eneko horrelakoa da: adeitsua, eskuzabala, beti prest ingurukoak ondo sentiarazteko. Pertsona ona, funtsean. Ni ez.

–Ba besteei ilusioa egingo lieke, benetan. Beti galdetzen didate zutaz. Ez dakit zer aitzakia emango diedan aurtengoan.

–Ez eman aitzakiarik orduan. Esaiezu egia eta kito. Ez zaidala potroetatik irteten. Putakume batzuk iruditu zaizkidala beti.

–Nola esango diet hori, gizona! Ez diet afaria hondatu nahi. Gainera, jakin ezazu oso kontzeptu ona dutela zutaz.

–Berandu samar, ez duzu uste? Gainera, bost axola niri.

Baina ez zitzaidan berdin, zer esanik ez. Itsaskirriak ikastolako ikasle batzuek sortutako hondartza-futboleko taldearen izena zen. Ikastolako talde “alternatiboarena”, nolabait esateko: talde “ofiziala”, ikastolaren izena zeramana, gurasoen eta ikasleen mafiatxo baten esku zegoen, ohi bezala, eta playeroen ligan aritu nahi zuen jokalari on askok ez zuten lekurik bertan. Ez dakit nori bururatu zitzaion ideia, baina guztia oso bizkor gauzatu zenaren irudipena daukat, eta apenas izan genuela gurasoen laguntzarik, harrigarria iruditzen zaidana, OHOko seigarren edo zazpigarren kurtsoan baikeunden: hondartzako ligan izena ematea, uniformea aukeratzea, babeslea bilatzea… Zenbait enpresatara jo ondoren, azkenean Herri Irratiak ordaindu zigun ekipoa: elastiko urdin argia, galtza motz beltzak, galtzerdi urdinak… Botak norberaren kontu. Elastikoek Itsaskirriak lema zeramaten serigrafiatuta, bular aldean, ortzadar bat edo zubi erromaniko bat balitz bezala. Ez nuen sekula elastiko hori jantzi.

–Benetan, ez dut ulertzen. Pasatu diren urte guztiekin, oraindik ez zara kapaz izan barkatzeko… Nik bezala egin beharko zenuke. Nik barkatu diet.

–Ez esan ergelkeriarik, Eneko. Zuk ez diezu sekula barkatu, sekula ez zarelako irainduta sentitu. Gainera, zu entrenatzailea zinen, behintzat.

–Aizu: ez gara horrekin hasiko berriro ere, ezta?

Eneko eta biok ez ginen futbol jokalari onak; egia esan, ez ginen onak kirol batean ere: horrenbeste bagenekien. Baina Itsaskirriaken jolastu nahi genuen, ordezko moduan sikiera. Ezinezkoa izan zen ordea: ez genuen “azterketa” gainditu. Taldea osatu zuten besteek (Hektorrek, Julenek, Jeromok, Juan Luisek…), jakina, ez zuten inolako azterketarik pasatu. Baina gu bioi froga batzuk egin behar zizkigutela erabaki zuten. Eta larunbat goiz batean La Salle eskolako patiora konbokatu gintuzten: aterako jaurtiketak, izkinak, penaltiak… Harmailen ondoan bildu ziren minutu pare batez, gu zelaiaren erdian arnasestuka itxaroten genuen bitartean. Epaia argia izan zen: taldekoak ginen, ados, baina Eneko entrenatzaile izango zen, eta ni masajista.

–Ondo dakizu entrenatzailearena erabat dekoratiboa izan zela, ez zidatela kasu zipitzik egiten, ezta aldaketak agintzean ere. Eta zu ondo kontentu zeundela zure masajista-postuarekin. Igande goizero han zinen behintzat, aurrenekoa, zure txandalarekin eta zure amak prestatzen zizun poltsarekin…

–Bai, eta zer! Gero konturatu nintzen! Helduaroan! Umiliagarria izan zen…

–Heldu, zu? Noiz heldu zara ba? Ume baten moduan portatzen jarraitzen duzu eta! Herra hori guztia ahaztu beharko zenuke, motel. Hogeita hamar urte pasatu dira ia…

Beste taldeetakoek, jakina, barre egiten ziguten: masajista zeukan hondartzako talde bakarra ginen. Amak sartzen zizkidan gauza guztiak nire Montreal’76ko kirol-poltsa txikian: linimentua, alkohola, ur oxigenatua, gazak… Erizaina nuen ama.

Umiliagarria izan zen. Eta umiliazioak ikasturte oso batek iraun zuen.

Baina Enekok arrazoia zuen, apika.

–Tira, etorriko zara, ezta?

–Ez dakit, Eneko. Agian joango naiz, oraingoan. Zergatik ez.

–Ba Hektorrek esan dit, etortzekotan, poltsa ekartzeko, oraindik hortik gordeta badaukazu. Linimentua eta hori guztia eramateko erabiltzen zenuena, Montreal’76koa. Oroitzapen moduan, badakizu...

El partido del año

Qué ansia ante el partido del año. Literal, tanto el ánimo como la excepcionalidad de la cita.
Tanto tiempo preparando este momento, tanto trabajo, tanto abandono del hogar, tanto sacrificio y ya llega la hora de la verdad.
"A darlo todo, que no es poco", Nacho Vidal (miope y deforme)